Catherine Fewtrell
Oranje Sjerp in Stijl Wutan/het Onderwijs


Ik heb het Fu van Kung bestudeerd, (Wutan), 7 jaar, onderwijst deze stijl, onder andere Kraan, Wing Chun en het Bidden Mantis.

Hoewel ik met Tai Chi begon wilde ik iets meer fysiek en het gebeurde zo dat mijn leraar een Sifu in de Chinese School Wutan was.

Ik werd vastgehaakt!

Het is het enige ding dat constant mijn rente door mijn leven heeft gehouden, dat zijnd, KrijgsArts.

Ik begon aanvankelijk krijgskunsten omdat ik een buitenrente vanaf bierhuis waarin ik en werkte om me meer nadruk, geduld te geven en enkel belangrijk, weg houd me alcohol nodig had - dievan ik nog houd!

Een ongeveer jaar geleden hoorde ik over de School van KrijgsKunsten bij de Universiteit van Oxford Brookes - en ik dacht ik zou onderzoeken aangezien dit een school van het Fu van Kung was.

SOMA is een zeer praktische combinatie stijlen dat ik binnen heb opgeleid, wordt het verschil dat, het niet traditioneel onderwezen is, aangezien ik word onderwezen, het concentreert zich op de diverse toepassingen die van deze stijlen worden getrokken die de Sifu, die heeft gehad 35 jaar in het leren en het onderwijzen in zeer realistisch „ervaart wat als?“ situaties.

Het is een school die vragen en scenario's met een bepaalde nadruk op daar uitnodigt die „geen dergelijk ding zoals een uiteindelijke krijgskunst“ is.

Dit wijst op de manier op de verschillende aanvallen en de defensiesituaties worden gecre rd, of door suggestie door de Sifu, of omgekeerd van ons, de studenten.

Sommige van deze „studenten“ omvatten vele hoogwaardige zwarte riemen in andere stijlen die door de Sifu worden onderwezen en maken deze scenario's interessanter aangezien zij op hun bijzondere kennis en ervaring gebaseerd zijn.

Ik houd van SOMA omdat het het Fu aanvult van Kung dat ik en van Wutan blijven leren reeds heb geleerd.

Het geeft me al bovengenoemd EN gevoegd aan dit een ongelooflijke vriendschappelijke atmosfeer toe die het bestuderen van/het leren van binnen deze school een absoluut genoegen - een gevoel maakt dat door ons allen wordt gedeeld.

Dank u Eddy

Catherine

[Achter]